okręt wojenny, początkowo o napędzie żaglowym, od XIX w. także parowo-żaglowym.

wojskowa jednostka pływająca, okręt konstrukcyjnie przystosowany do prowadzenia działań i operacji zarówno na powierzchni, jak i pod wodą, współcześnie jedna z głównych klas okrętów.

okręt, na którym znajduje się dowódca zespołu okrętów lub całej floty.

okręt o napędzie wiosłowym, często wspomaganym przez żagle; był używany przede wszystkim na Morzu Śródziemnym od czasów starożytnych (Egipt, Fenicja, Grecja, Kartagina, Rzym, Bizancjum) aż do XIX wieku.

niewielki okręt przeznaczony do zwalczania okrętów podwodnych w zanurzeniu i na powierzchni.

grupa statków należących do jednego właściciela lub państwa, niekoniecznie wojennych.

grupa statków należących do jednego właściciela lub państwa, niekoniecznie wojennych.

o okręcie: wyposażony w kazamaty.

morski statek rybacki.

pojazd pływający po wodzie, posiadający opływowy kształt i przeznaczony do celów komunikacyjnych lub transportowych.

brak danych

element konstrukcji okrętów wojennych, służący do obrotowego mocowania dział oraz ochrony ich mechanizmów i obsługi przed ogniem nieprzyjaciela lub wpływami atmosferycznymi.

element opancerzenia okrętów wojennych, chroniący burtę.

zamknięte opancerzone pomieszczenie na dawnych okrętach wojennych, w którym znajdowało się działo wraz z obsługą; pojawiło się wkrótce po wprowadzeniu pancerza do konstrukcji okrętów, w latach 60. XIX wieku, i umieszczone było na burcie lub w nadbudówce okrętu.

element opancerzenia okrętów wojennych, chroniący burtę.

zamknięte opancerzone pomieszczenie na dawnych okrętach wojennych, w którym znajdowało się działo wraz z obsługą; pojawiło się wkrótce po wprowadzeniu pancerza do konstrukcji okrętów, w latach 60. XIX wieku, i umieszczone było na burcie lub w nadbudówce okrętu.