broń drzewcowa używana w średniowieczu podobna do zwykłego cepa, ale zakończona żelazną sztabą lub kolcami często połączonymi z rękojeścią łańcuchem.

rodzaj broni drzewcowej wywodzącej się od włóczni.

rodzaj broni służących do walki wręcz, a nie do miotania pocisków za pomocą energii chemicznej (broń palna) lub zakumulowanej energii mechanicznej (broń miotająca).

drążek z drewna, trzon.

dawna broń drzewcowa piechoty, używana przede wszystkim przeciwko kawalerii.

broń składająca się z ostrego grotu przymocowanego do długiego drzewca.

długa prosta broń drzewcowa zakończona ostrym grotem.

drążek z drewna, trzon.

dawna broń drzewcowa piechoty, używana przede wszystkim przeciwko kawalerii.

broń składająca się z ostrego grotu przymocowanego do długiego drzewca.

długa prosta broń drzewcowa zakończona ostrym grotem.