starożytny język grecki.

dialekt klasycznego języka greckiego rozpowszechniony w Attyce i na północnych wybrzeżach Morza Egejskiego.

jeden z głównych dialektów klasycznego języka greckiego, rozpowszechniony w okresie klasycznym na obszarze południowo-zachodniej Azji Mniejszej (w historycznej Jonii), na Cykladach, Sporadach Północnych, Eubei a także części wysp przybrzeżnych Azji Mniejszej, m.in. na Chios i Samos.

jeden z głównych dialektów klasycznego języka greckiego, rozpadający się na kilka odmian, rozpowszechniony w okresie klasycznym na obszarze południowego i zachodniego Peloponezu (w Lakonii, Mesenii, Argolidzie i Koryncie), na wyspach Dodekanezu, niektórych wyspach południowych Cykladów (m.in. na Santorynie) i na Krecie, a także w części archipelagu Wysp Jońskich i Epiru.

dialekt klasycznej greki.

język z grupy języków indoeuropejskich, w którym głoska k nie przekształciła się w ś/s; języki kentum nie stanowią grupy generycznej.