hyponymy

noun

sklepienie o kształcie czaszy, półkoliste, półeliptyczne, ostrołukowe lub cebulaste, oparte na murze lub bębnie, budowane nad pomieszczeniami o planie kolistym, eliptycznym albo wielobocznym.

koncha 3

noun

rodzaj sklepienia nad wnęką; półkopuła.

łupina 2

noun

betonowa, żelbetowa lub kompozytowa konstrukcja budowlana o zakrzywionej środkowej powierzchni; stosowana jako sklepienie dużych obiektów, na przykład hal sportowych, fabrycznych.

sklepienie kolebkowe 1

noun

sklepienie w kształcie połowy leżącego walca przeciętego wzdłuż płaszczyzny poziomej.

sklepienie sieciowe 1

noun

w architekturze: sklepienie, najczęściej kolebkowe, w którym krzyżujące się żebra tworzą siatkę rombów.

meronimia: część

budowla 1

noun

obiekt, który został wybudowany.

pomieszczenie 3

noun

miejsce zamknięte i wydzielone z jakiejś większej całości, mające konkretne przeznaczenie.

holonimia: część

pomieszczenie 3

noun

miejsce zamknięte i wydzielone z jakiejś większej całości, mające konkretne przeznaczenie.

sklepienie 2

noundomain: locationregister: og.

Słowosieć [ver.5.0]

Polish

Definition

konstrukcja budowlana o przekroju krzywoliniowym, służąca do przykrycia od góry przestrzeni pomieszczenia w budynku (w konstrukcji inżynierskiej), ograniczona murami, łękami, belkami itp., oparta na kolumnach, filarach, arkadach.

Examples

1.Jako pierwsi, na szeroką skalę, sklepienia w budownictwie zastosowali starożytni Rzymianie.
2.W prezbiterium umieszczono ołtarz główny, a nad nim wznosi się potężne sklepienie.

hypernymy

konstrukcja 1

noun

rzecz skonstruowana, zbudowana; pewien układ elementów, który tworzy zaplanowaną całość.

meronimia: część

trompa 1

noun

narożny detal sklepienia złożony z łęczków zwiększających się ku górze pozwalający na przejście z rzutu czworobocznego do ośmiobocznego lub koła stanowiącego podstawę kopuły.

brosza 2

noun

element rzeźbiony, który znajduje się na przecięciu żeber sklepień gotyckich.

kaseton 1

noun

wieloboczne, najczęściej kwadratowe, zagłębienie widoczne od spodu stropu, sklepienia lub kopuły charakterystyczne dla architektury rzymskiej i renesansowej.

sztukateria 1

noun

elementy dekoracyjne wykonane z gipsu lub żywicy poliestrowej, często odlewane i montowane do ścian i sufitów.

kliniec 1

noun

podstawowy konstrukcyjny element łęków i sklepień; cios kamienny (czasem cegła) w kształcie fragmentu klina.

meronymy_place

oculus 1

noun

okrągły bądź owalny niezamykany otwór w ścianie lub szczytowej części sklepienia, przepuszczający powietrze i światło do wnętrza budowli.

holonimia: część

trompa 1

noun

narożny detal sklepienia złożony z łęczków zwiększających się ku górze pozwalający na przejście z rzutu czworobocznego do ośmiobocznego lub koła stanowiącego podstawę kopuły.

kaseton 1

noun

wieloboczne, najczęściej kwadratowe, zagłębienie widoczne od spodu stropu, sklepienia lub kopuły charakterystyczne dla architektury rzymskiej i renesansowej.

żagielek 1

noun

element narożny w postaci sklepienia o kształcie trójkąta sferycznego.

koleba 3

noun

element sklepienia klasztornego.

nałęczka 1

noun

w architekturze: obłe obrzeżenie na czole sklepienia albo wokół sklepionego łuku.

holonymy_place

oculus 1

noun

okrągły bądź owalny niezamykany otwór w ścianie lub szczytowej części sklepienia, przepuszczający powietrze i światło do wnętrza budowli.