rodzaj tarczy w kształcie czworokąta, wysokiej (nawet do wysokości ramion dorosłego mężczyzny), z pionową wypukłością pośrodku.

zwyczajowa nazwa niewielkiej (ok. 25 – 40 cm średnicy) okrągłej, zwykle w całości metalowej tarczy, o wybrzuszonym, sferycznym (półkolistym) lub szpiczastym środku (umbo), mieszczącym trzymającą go dłoń.

lekka, okrągła, silnie wypukła tarcza, typowa dla krajów wschodnich, takich jakich Persja bądź Turcja, znana także w Polsce oraz na Węgrzech.

okrągła tarcza stosowana pomiędzy VII a III wiekiem p.n.e. przez greckich żołnierzy, w szczególności przez spartańskich, ciężkozbrojnych piechurów, zwanych hoplitami od tarczy którą nosili.

wyposażenie służące do ochrony różnych części ciała przed działaniem broni (uderzeniami, ciosami, cięciami, pchnięciami, postrzeleniami itp.), może służyć do bezpośredniej ochrony (pancerze, zbroje, hełmy, kamizelki) lub do osłony pośredniej (tarcze, schrony, pancerze wozów bojowych).

wyposażenie służące do ochrony różnych części ciała przed działaniem broni (uderzeniami, ciosami, cięciami, pchnięciami, postrzeleniami itp.), może służyć do bezpośredniej ochrony (pancerze, zbroje, hełmy, kamizelki) lub do osłony pośredniej (tarcze, schrony, pancerze wozów bojowych).

przedmiot, który służy jako broń.

to, co osłania i jednocześnie zwykle przed czymś chroni.

uchwyt tarczy rycerskiej, wykonany ze skóry, powrozów, materiału lub drewna.

wyraźnie wyodrębniona, środkowa część tarczy wojownika, charakteryzująca się najczęściej kolistym kształtem, mająca za zadanie m.in. ochraniać uchwyt i dłoń trzymającego.