w architekturze: łuk stosowany do wzmocnienia konstrukcji sklepienia; miejsce o zwiększonej nośności.

element konstrukcyjny wykorzystywany w sklepieniach w celu przenoszenia na zewnątrz ciężaru własnego i dźwiganego.

łuk budowli, który ma kształt półkola.

najczęściej bogato zdobione ornamentami, profilowane lico łuku, arkady zamykającej portal lub każdy inny łukowo u góry zakończony otwór w ścianie budowli.

element architektoniczny składający się z dwóch podpór (kolumn, słupów lub filarów), które zostały połączone u góry łukiem.

element architektoniczny składający się z dwóch podpór (kolumn, słupów lub filarów), które zostały połączone u góry łukiem.

brak danych

w architekturze: obłe obrzeżenie na czole sklepienia albo wokół sklepionego łuku.

dolna powierzchnia łuku.

dolna powierzchnia łuku.