kierunek w architekturze rozpoczęty w drugiej połowie lat 80. XX wieku.

specyficzna, hiszpańska odmiana baroku, charakteryzująca się przerostem elementów ornamentowych i niezwykłą obfitością rzeźbiarskich detali, popularna również w Meksyku.

styl w architekturze zapoczątkowany przez Andrea Palladio w XVI wieku i rozwijany szczególnie w XVIII wieku w krajach protestanckich (Anglia, Holandia); budowle palladiańskie cechuje konsekwencja układów konstrukcyjnych, umiarkowanie w dekoracji, stosowanie wielkiego porządku obejmującego całą wysokość budynku.

kierunek, metoda w nauce, sztuce, mająca cechy charakterystyczne, oparta na tych samych założeniach i poglądach (czasem nazywa się tak też grupę twórców lub naukowców o pokrewnych cechach pracy twórczej).

w stylu neoklasycyzmu, taki, który powstał za czasów panowania tego stylu i zgodnie z jego zasadami.