rabi 2

noundomain: personregister: książk.

Słowosieć [ver.5.0]

Polish

Definition

człowiek wywodzący się z któregoś z bliskowschodnich narodów (najczęściej: Żyd), który w swojej społeczności traktowany jest z wielkim szacunkiem i jest uważany za doświadczonego mędrca, uczonego w piśmie, autorytet, filar społeczności.

Examples

1.O, rabi, poprowadź ucznia swego.
2.Dni czterdzieści uczony rabi pościł skrycie i przyzywał na pomoc anielskie potęgi, by mógł chociaż spamiętać talmudyczne księgi, nad któremi przepędził próżno całe życie.
3.Rabi umierał. Sokratesa wzorem żonę i dzieci od łoża boleści odprawił, niechcąc, by go płacz niewieści raził, natrętnie w uchu brzmiąc mu chorem, Sam za to płakał.
4.Obrany w trzydziestym roku życia rabinem i rektorem szkoły teologicznej w Krakowie, uczony, bogaty, pochodzący ze znanej rodziny i spowinowacony z najwybitniejszemi rodzinami żydowskiemi swego czasu, rabi Józef rozwinął olbrzymią działalność.