w językoznawstwie w odniesieniu do głosek: taki, który artykułowany jest bez drgań więzadeł głosowych; taki, którego nie cechuje artykulacyjna dźwięczność.

tylnojęzykowy 1

przymiotnik

taki, który jest wymawiany, powstaje przy ruchu języka do tyłu.

wargowy 3

przymiotnik

taki, którego miejscem artykulacji są wargi, np. spółgłoska, fonem, frykatyw.

języczkowy 2

przymiotnik

taki, który jest wymawiany przy zwarciu języczka z tyłem języka.

spółgłoska 1

rzeczownikdomena: komunikacjarejestr: og.

Słowosieć [ver.5.0]

Polski

Definicja

głoska powstająca w wyniku całkowitego lub częściowego zablokowania przepływu powietrza przez aparat mowy (kanał głosowy).

Przykłady

1.Spółgłoski, które w wielu gwarach polskich ulegają mazurzeniu, w kaszubszczyźnie częściowo upodabniają się do ć, dź, ś, ź, które w swoim pełnym kształcie w etnolekcie tym nie pojawiają się.
2.W alfabetach samogłoskom i spółgłoskom odpowiadają odrębne, równorzędne i samodzielne litery (lub ich złożenia, ewentualnie złożenia liter z niesamodzielnymi i pozbawionymi odrębnej wartości znakami diakrytycznymi).

Synonimy

konsonant 1

antonimia właściwa

samogłoska 1

rzeczownik

głoska przy artykulacji której używa się tylko wiązadeł głosowych, a strumień powietrza swobodnie przepływa kanałem głosowym.

hiperonimia

głoska 1

rzeczownik

najmniejsza jednostka fonetyczna języka cechująca się określoną artykulacją, fizyczna realizacja fonemu.