w architekturze: cylinder umieszczony na górnym pierścieniu kopuły z otworami doświetlającymi pomieszczenie przekryte kopułą; rozwiązanie często stosowane w renesansie i baroku.
w architekturze gotyckiej i neogotyckiej pionowy element dekoracyjny w postaci smukłej kamiennej wieżyczki, zakończonej od góry ostrosłupem - jego krawędzie często dekorowane są żabkami i często wieńczy go kwiaton.