samica żubra.

Bison bonasus bonasus - podgatunek żubra, łożyskowca z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych, zamieszkujący przed I wojną światową w w stanie dzikim Puszczę Białowieską; w wyniku działań wojennych i kłusownictwa do 1920 nie dotrwał żaden osobnik tej populacji, jednak odtworzono ją dzięki osobnikom trzymanym w niewoli.

żubr górski, Bison bonasus caucasicus - podgatunek żubra, łożyskowca z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych, zamieszkujący niegdyś Kaukaz; na górze Alous zostały zabite ostatnie trzy sztuki w 1927 roku, jednak obecnie trwają prace nad odtworzeniem podgatunku na podstawie żyjących mieszańców z żubrem nizinnym.

żubr karpacki, Bison bonasus hungarorum – podgatunek żubra, łożyskowca z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych; żył na terenie południowych Karpat i Siedmiogrodu, wymarł około 1790 lub w 1762 roku.

żubr stepowy, prażubr, Bison priscus – wymarły gatunek dużego ssaka krętorogiego zamieszkujący w plejstocenie Europę i Azję Środkową, Beringię i Amerykę Północną.

zwierzyna, na którą poluje się, strzelając kulami.

Bovinae - ssaki rogate, przeżuwacze z rodziny krętorogich.

zwierzyna, na którą poluje się, strzelając kulami.

Bovinae - ssaki rogate, przeżuwacze z rodziny krętorogich.

samica żubra.

ssak parzystokopytny z rodziny wołowatych (krętorogich), mający nierozgałęzione rogi zbudowane z keratyny.

w łowiectwie: luźna, obwisła skóra podgardla żubra.

w łowiectwie: zakończenie ogona żubra.

w łowiectwie: luźna, obwisła skóra podgardla żubra.

w łowiectwie: oczy większości dużych zwierząt.

w łowiectwie: ucho niektórych zwierząt, szczególnie u zwierzyny płowej.

w łowiectwie: zakończenie ogona żubra.