rodzaj broni drzewcowej, odmiana włóczni znana od czasów prehistorycznych; broń przeznaczona do miotania lub do walki wręcz, używana także do polowań.

jeden z rodzajów włóczni używanych przez legionistów rzymskich, która kładała się z długiego (ok. 2,5 – 3,5 m) drzewca, wykonywanego zazwyczaj z młodego drzewa jesionu lub orzecha, odznaczającego się giętkością i wytrzymałością, oraz z szerokiego grotu o kształcie liściastym, wykonywanego z żelaza.

broń, w której istnienie drzewca determinuje możliwość jej skutecznego użycia oraz w której drzewce są znacznie dłuższe niż wynikałoby to z roli uchwytu.

broń skonstruowana z zamierzeniem używania jej do polowań na zwierzęta.

broń, w której istnienie drzewca determinuje możliwość jej skutecznego użycia oraz w której drzewce są znacznie dłuższe niż wynikałoby to z roli uchwytu.

broń skonstruowana z zamierzeniem używania jej do polowań na zwierzęta.

średniowieczna broń ceremonialna uważana za pierwsze historyczne insygnium władzy używane przez władców Polski z dynastii Piastów.

przedmiot, który służy jako broń.