zestaw rozkazów procesora, w którym zapis programu wyrażony jest w postaci liczb binarnych stanowiących rozkazy oraz ich argumenty; jedyny język programowania komputerów zerowej generacji, powszechny w początkowym okresie rozwoju komputerów pierwszej generacji.

język formalny służący do tworzenia programów komputerowych.

system znaków umożliwiający tworzenie pewnej ograniczonej liczby komunikatów w konkretnej sferze rzeczywistości.