postawa badawcza, optyka w filozofii polegająca na dążeniu do wyjaśnienia całej rzeczywistości, zmierzająca do systematycznego rozwinięcia wszystkich działów filozofii.

pogląd, wedle którego świat dostępny ludzkim zmysłom nie jest całością rzeczywistości.

XX-wieczny kierunek filozoficzny, którego głównymi twórcami i reprezentantami są Edmund Husserl oraz Max Scheler (w dużej mierze niezależny od Husserla), a także wytworzona przez ten kierunek metoda badań filozoficznych, stosowana przez filozofów egzystencji.

doktryny i ruchy religijne powstałe w I i II w. na wschodzie cesarstwa rzymskiego, gł. w Syrii i Egipcie, dualistyczne i łączące elementy chrześcijaństwa z grecko-egipskim hermetyzmem.

jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem i umysłem.

nauka wieloelementowa, zajmująca się próbą wyjaśnienia przyczyny i sensu bytu, miejscem człowieka we wszechświecie, teorią poznania, logiką i teorią wartości, etyką i estetyką.

nauka wieloelementowa, zajmująca się próbą wyjaśnienia przyczyny i sensu bytu, miejscem człowieka we wszechświecie, teorią poznania, logiką i teorią wartości, etyką i estetyką.

kierunek, metoda w nauce, sztuce, mająca cechy charakterystyczne, oparta na tych samych założeniach i poglądach (czasem nazywa się tak też grupę twórców lub naukowców o pokrewnych cechach pracy twórczej).

zespół twierdzeń i dogmatów filozoficznych.

idea stworzona na gruncie filozofii.

zespół twierdzeń i dogmatów filozoficznych.

idea stworzona na gruncie filozofii.

taki, którego można umieścić w obrębie starożytnego nurtu jońskiego filozofii przyrody.

utrzymany w duchu neotomizmu.