nurt filozofii pragmatyzmu, którego głównymi założeniami są: brak istnienia prawdy obiektywnej (prawda jest efektem reguł wnioskowania), przekonanie o tym, że tez naukowych nie można oceniać z punktu widzenia ich prawdziwości lub fałszywaości, ponieważ są instrumentem (konstruktem) powstałym wskutek reakcji człowieka na bodźce środowiska.

idea stworzona na gruncie filozofii.