kierunek w filozofii i literaturze, zainicjowany przez Auguste'a Comte'a w drugiej połowie XIX wieku ("Kurs filozofii pozytywnej"); nurt, który odrzucał metafizykę jako nieuprawnioną spekulację, głosił prymat racjonalnej wiedzy naukowej i empirycznej metody jej weryfikacji.

kierunek w filozofii i literaturze, zainicjowany przez Auguste'a Comte'a w drugiej połowie XIX wieku ("Kurs filozofii pozytywnej"); nurt, który odrzucał metafizykę jako nieuprawnioną spekulację, głosił prymat racjonalnej wiedzy naukowej i empirycznej metody jej weryfikacji.

forma idealizmu teoriopoznawczego; przekonanie o niemożliwości poznania rzeczy samych w sobie i o tym, że poznanie przedmiotów zdeterminowane jest przez ludzkie władze poznawcze.

stanowisko filozoficzne, epistemologiczne, akcentujące rolę rozumu i rozumowań apriorycznych w zdobywaniu wiedzy.

doktryna filozoficzna głosząca, że źródłem ludzkiego poznania są wyłącznie lub przede wszystkim bodźce zmysłowe docierające do naszego umysłu ze świata zewnętrznego, zaś wszelkie idee, teorie itp. są w stosunku do nich wtórne.