samogłoska, której artykulacja nie wymaga ruchów języka w pionie - a.

samogłoska, której artykulacja wymaga uniesienia języka ku podniebieniu twardemu.

samogłoska, której artykulacja wymaga lekkiego uniesienia się języka ku podniebieniu - e, ę, o, ą.

samogłoska, której artykulacja polega na ułożeniu języka w pozycji pomiędzy wmową samogłosek otwartych i samogłosek przymkniętych.

samogoska, której artykulacja polega na ułożeniu języka w dwóch trzecich wysokości między pozycjami, w których wymawia się samogłoski otwarte i samogłoski przymknięte.

głoska przy artykulacji której używa się tylko wiązadeł głosowych, a strumień powietrza swobodnie przepływa kanałem głosowym.