nauczanie całościowe 1

nauczanie odchodzące od tradycyjnego podziału na przedmioty szkolne, skoncentrowane wokół zagadnień tematycznych; koncepcja dydaktyczna powstała w 1. poł. XX w. w Niemczech, której ideą jest wykorzystanie w procesie kształcenia treści i metod w sposób całościowy, adekwatnie do naturalnego rozwoju dziecka, jego zdolności, umiejętności, doświadczeń i zainteresowań.