niedorzeczność 1

rzeczownikdomena: własnośćrejestr: książk.
Słowosieć [ver.5.0]
PolskiPolski
Definicja

to, że coś jest pozbawione wewnętrznej logiki, wewnętrznie sprzeczne, nieprawdopodobne, niedorzeczne.

  • 1.Kiedy kobiety opowiedziały nowinę uczniom Chrystusa, ci uznali to za niedorzeczność i nie uwierzyli im.
  • 2.Nie przejmowała się chrześcijańskimi zasadami wiary, a wiarę w życie pozagrobowe uznawała za niedorzeczność.
  • brak sensu, to, że coś jest pozbawione wewnętrznej logiki, spójności, uzasadnienia.

  • brak sensu, to, że coś jest nielogiczne, absurdalne, pozbawione wewnętrznej logiki, spójności.

  • to, że coś jest pozbawione sensu, wyraźnie jest nielogiczne, niezgodne z prawdą, absurdalne.

  • cecha działań, zachowań, rozumowań: to, że coś nie podlega jakimś regułom, jest nielogiczne, niespójne, nieprzewidywalne, pozbawione właściwego uzasadnienia, nie wynika z przyjętych przesłanek.

  • brak sensu, to, że coś nie ma sensu, jest nielogiczne, nieprawdziwe, absurdalne; bezsensowność.

  • brak sensu, bezsens, niedorzeczność, np. działania, sytuacji.

Projekt współfinansowany ze środków europejskich

FENG