nauka wojskowo-techniczna (dziedzina inżynierii wojskowej), opracowująca podstawy teoretyczne i sposoby praktyczne ochrony i obrony wojsk, ludności, obiektów tyłowych wojsk i gospodarki od działania środków napadu środkami rażenia, metodą budowy lub wykorzystania umocnień.
dział sztuki wojennej obejmujący tworzenie, rozwój, przygotowanie i wykorzystanie sił zbrojnych dla osiągnięcia celów we wszystkich dziedzinach i warunkach funkcjonowania państwa.
teoria i praktyka posługiwania się oddziałami wojskowymi dla osiągnięcia zamierzonego celu; najniższy poziom sztuki wojennej, niższy od sztuki operacyjnej i strategii.
nauka wojskowo-techniczna (dziedzina inżynierii wojskowej), opracowująca podstawy teoretyczne i sposoby praktyczne ochrony i obrony wojsk, ludności, obiektów tyłowych wojsk i gospodarki od działania środków napadu środkami rażenia, metodą budowy lub wykorzystania umocnień.
dział sztuki wojennej obejmujący tworzenie, rozwój, przygotowanie i wykorzystanie sił zbrojnych dla osiągnięcia celów we wszystkich dziedzinach i warunkach funkcjonowania państwa.
teoria i praktyka posługiwania się oddziałami wojskowymi dla osiągnięcia zamierzonego celu; najniższy poziom sztuki wojennej, niższy od sztuki operacyjnej i strategii.