zbroja płytowa o łagodnych liniach, ze skonnością do asymetrii.

typ późnośredniowiecznej zbroi, której cechą charakterystyczną były ostre krawędzie oraz ozdobne, tłoczone pancerze.

zbroja płytowa przystosowana do używania jej podczas turniejów rycerskich.

renesansowa zbroja płytowa zbudowana z płyt o powierzchni żłobkowanej albo z wklęsłymi kanelami lub żeberkami.

wieloelementowa zbroja, chroniąca całe ciało rycerza, mocowana za pomocą rzemyków ze sprzączkami lub zatrzasków (grzybki, haczyki itp.); występowała jako pancerz kolczy lub zbroja płytowa.

hełm z ruchomą zasłoną stosowany od XIV do XV.

rodzaj średniowiecznego hełmu, typowego w XV wieku dla Włoch oraz Niemiec, popularnego również we Francji, Anglii i Polsce; jego konstrukcja wywodziła się z hełmu typu łebka lub kapalina.

forma ochrony korpusu, składająca się z napierśnika i naplecznika, pełniąca funkcję zbroi lub stanowiąca jej element.

część kirysu zbroi płytowej będąca jego przedłużeniem od pasa w dół jako wywinięta odpowiednio ukształtowana dolna część kirysu, bądź w postaci nitowanej z kirysem folgi.

forma ochrony korpusu, składająca się z napierśnika i naplecznika, pełniąca funkcję zbroi lub stanowiąca jej element.

część płytowej zbroi rycerskiej, służąca do ochrony ręki.

część zbroi płytowej znajdująca się poniżej napierśnika, chroniąca brzuch i biodra rycerza.

zespół elementów zbroi płytowej chroniący nogi.