element elektroniczny bierny, składa się ze zwojów nawiniętych na walec, pierścień lub płaszczyznę.

transformator impulsowy w bateryjnym układzie zapłonowym silników spalinowych.

cewka powietrzna (bez rdzenia magnetycznego) o jednej warstwie uzwojenia, służąca do wytwarzania jednorodnego pola magnetycznego.

urządzenie skonstruowane w 1850 roku przez Heinricha Daniela Ruhmkorffa, służące do otrzymywania wysokich napięć.

element pomiarowy w niektórych oscylografach: umieszczony w polu magnesu trwałego zwój metalowej taśmy rozpięty na dwóch pryzmatach.

urządzenie elektryczne, którego najważniejszymi elementami są rdzeń oraz uzwojenia, służy do przenoszenia energii elektrycznej prądu z zachowaniem jego pierwotnej częstotliwości, przeważnie z jednoczesną zmianą napięcia.

zamknięta instalacja elektryczna.

urządzenie elektryczne wytwarzające pole magnetyczne w wyniku przepływu przez nie prądu elektrycznego.

część jakiejś całości, mogąca mieć szczególną cechę lub pełnić specjalną funkcję.