brzękać 1

czasownikdomena: v produkcjarejestr: og.

Słowosieć [ver.5.0]

Polski

Definicja

zwykle o metalowych lub szklanych przemiotach: brzęczeć przy uderzeniu lub potrąceniu, wydawać jasne raczej wysokie dźwięki, lekko dzwonić.

Przykłady

1.Gdy po raz trzeci list odczytała, porucznik Theodul wracał koło kraty i brzękał ostrogami na bruku.
2.Woń spirytusowa, mocna, upajająca, zmieszana z tłuszczowym dymem łojowego kaganka, rozchodziła się po izbie; cisza oczekiwania panowała przy stole, tylko czarki blaszane brzękały w bardziéj niecierpliwych rękach, albo głos jakiś kobiecy zachichotał nagle, albo burknęło półgłosem wyrzeczone przekleństwo.
3.Z więziennego dziedzińca dolatywał gwar głosów, gdzieś w dali na korytarzu pluskała woda, w sąsiedniej celi leniwie brzękało żelazo kajdan, i wszystkie te dźwięki, zlewając się w mętny zgiełk, nie wzbudzały żadnego zainteresowania.

brzęczeć 1
wydawać jasne, dźwięczne, raczej wysokie dźwięki, lekko dzwonić.
brząkać 3
brzęczeć, wydawać jasne, dźwięczne, raczej wysokie dźwięki, lekko dzwonić.