wyręczyć 1
czasownikdomena: v społeczeństworejestr: og.
Słowosieć [ver.5.0]
PolskiDefinicja
pomóc komuś, robiąc coś za niego, zrobić coś za kogoś, za coś.
Przykłady
- 1.Prawdziwą pasją Wallace’a jest budowanie różnych wynalazków mających wyręczyć go we wszelkich możliwych czynnościach.
- 2.Wobec tego Sejm powołał tzw. Komisję Główną, która miała wyręczyć marszałka w procedurze powoływania gabinetu.
- 3.Chłopak płakał cały wieczór, obudził się dość późno, przypomniało mu się dopiero wtedy, że nie wydoił krowy, na szczęście ojciec go w tym wyręczył.
- 4.Wyręczył ich w tym Artamonow i towarzyszący mu kozacy, którzy przeprawili się na drugą stronę Nilu i na jego brzegu wbili flagę Francji.
