uczciwa rywalizacja prowadzona zgodnie z ustalonymi regułami (przestrzeganie przepisów gry i odrzucanie korzyści wynikających z błędów sędziego oraz różnego rodzaju oszustw sportowych); norma wartości w sporcie, wyraz postawy reprezentowanej na boisku, w ramach której zwycięstwo nie jest celem, który należy osiągnąć za wszelką cenę.

PLUR. rywalizacja w dziedzinie pozasportowej, prowadząca do wyłonienia zwycięzcy.

przenośnie: walka, rywalizacja, gra, podczas której trwa wymiana pewnych ruchów, zaczepek i odpowiedzi.

rywalizacja sportowa, start w zawodach, rywalizacja o tytuł najlepszego.

podejmowanie rywalizacji, dążenie do zwycięstwa.

zabawa towarzyska, która ma określone zasady i może wymagać rekwizytów.

pozbawiona sensu, bezwartościowa i niekończąca się pogoń za czymś, w warunkach toksycznej rywalzacji (najczęściej: wyczerpujący wysiłek współczesnych ludzi, dążących do osiągnięcia materialnego i zawodowego sukcesu).

taki, którego wynik, rezultat nie daje nikomu wygranej ani przegranej; taki, który kończy się remisem, równym wynikiem osób, drużyn, które o coś rywalizują.

taki, który jest rozgrywany w dwóch rundach.

taki, który jest rozgrywany w czterech rundach.

taki, który jest rozgrywany w jednej rundzie.

taki, który jest rozgrywany w trzech rundach.

to, co się dzieje, może się dziać w jakiejś przestrzeni czasowej, ewentualnie jest wytworem czyjejś wyobraźni.

rywalizacja, współzawodnictwo; wyraz może być używany także jako kalka z angielskiego.