typ miecza charakteryzujący się rękojeścią przeznaczoną do chwytania dwiema rękami, używany przez piechotę; w Europie rozwinął się w pełni na przełomie średniowiecza i renesansu.

miecz, którego długa rękojeść pozwala na walkę oburącz; pojawił się w XIII wieku, był bardzo popularny od połowy XIV wieku, wyszedł z powszechnego użycia na początku wieku XVI.

sieczna broń biała, charakteryzująca się prostą obosieczną głownią i otwartą rękojeścią.