rodzaj cegły - wyrób budowlany z otworami, które - dzięki właściwościom izolacyjnym powietrza - dodatkowo zmniejszają przewodnictwo cieplne.

materiał budowlany otrzymywany z glin ilastych, morenowych, wstęgowych, łupków, mułków oraz lessów.

element konstukcyjny budowli wykonany z materiału ceramicznego lub kamienia naturalnego (rzadko także częściowo np. z drewna), prefabrykatów łączonych zaprawą, albo (czasami) wykonany z materiału jednorodnego, np. odlany z betonu lub ulepiony z gliny.

popularny od średniowiecza rodzaj murów, których szkielet stanowi konstrukcja drewniana, zaś wypełnieniem są cegły; otynkowany na biało mur pruski wygląda jak konstrukcja szachulcowa.

murowana lub drewniana przegroda oddzielająca w kościołach katedralnych i klasztornych przestrzeń przeznaczoną dla duchownych lub mnichów od części w której mogli przebywać świeccy.

o przedmiotach, taki, który nie ma wewnątrz pustych przestrzeni.

w budownictwie różnego rodzaju materiał do budowy nowych obiektów lub naprawy istniejących.

boczna, wąska i długa powierzchnia cegły.

najmniejsza powierzchnia prostopadłościanu cegły.

część cegły o największej powierzchni.

boczna, wąska i długa powierzchnia cegły.

najmniejsza powierzchnia prostopadłościanu cegły.

część cegły o największej powierzchni.

skała osadowa, stanowiąca surowiec do wyrobu ceramiki.

sypka masa złożona z drobnych ziarenek skał, podobna do ziemi i żwiru.