język z grupy brytańskiej (p-celtyckiej) języków celtyckich, blisko spokrewniony z językami: bretońskim i kornijskim.

język z grupy brytańskiej (p-celtyckiej) języków celtyckich; posługują się nim Bretończycy w dolnej Bretanii; uznany przez państwo francuskie za tzw. język regionalny.

język używany w czasach rzymskich oraz we wczesnym średniowieczu przez Piktów - lud zamieszkujący północną i środkową część Szkocji.

wymarły język używany w starożytności w Brytanii, przodek współczesnych języków z podgrupy brytańskich języków celtyckich.

język z grupy brytańskiej języków celtyckich, którego używano do końca XVIII wieku w Kornwalii (południowo-zachodnia Anglia), a w XX wieku podjęto się udanych prób jego ożywienia.

grupa językowa w obrębie języków indoeuropejskich.

grupa językowa w obrębie języków indoeuropejskich.

język z podrodziny języków italoceltyckich.