stan równowagi, porządku, harmonii.

przenośnie: feeria harmonijnych doznań.

harmonijne brzmienie dźwięków (szczególnie muzyki), spójne, takie, w którym słychać jedność, zgranie głosów, tonów.

to opracowana przez Rudolfa Steinera w roku 1911, inspirowana antropozofią sztuka poruszania się przy muzyce i odpowiednich tekstach (przypomina formą taniec).

szczerość, sytuacja, w której człowiek zostaje skonfrontowany z realiami, faktami o sobie i świecie, nie ukrywa przed sobą samym i innymi niczego o sobie; harmonia, zgoda.

zniewalający urok, wysoka wartość, która ma zdolność poruszania człowieka do głębi, wzbudzania zachwytu; wartość często utożsamiana z pozytywnymi właściwościami estetycznymi bytu, szczególnie wynikającymi z zachowania proporcji, harmonii barw, dźwięków, stosowności, umiaru i użyteczności, odbierana przez zmysły, pojęcie silnie związane z teorią estetyki, prawdy i dobra.

rozdźwięk pomiędzy stanem A a stanem B.

brak sprzeczności.