jeden z zębów charakterystycznych dla uzębienia heterodontycznego.

dentes molares – rodzaj zęba występującego u ssaków, w tym człowieka – w uzębieniu stałym; trzonowce położone są najbardziej z tyłu ze wszystkich zębów jamy ustnej.

ząb pierwszego pokolenia zębów.

u ssaków - ząb wyrastający pomiędzy kłem a zębami trzonowymi.

nieparzysta (pojedyncza), jedyna ruchoma kość szkieletu czaszki człowieka i zwierząt – często potocznie nazywana szczęką (dolną).

wszystkie zęby człowieka albo zwierzęcia.

jeden z dwóch łuków - części uzębienia każdego człowieka.

nieparzysta (pojedyncza), jedyna ruchoma kość szkieletu czaszki człowieka i zwierząt – często potocznie nazywana szczęką (dolną).

wszystkie zęby człowieka albo zwierzęcia.

o zębie: taki, w którym są cztery kanały.

o zębie: taki, w którym jest jeden kanał nerwowy.

o zębie: taki, który spróchniał - został mocno zniszczony przez próchnicę; imiesłów przymiotnikowy przeszły czynny.

brak danych

jeden z narządów, wchodzących w skład tzw. nasady (trzech jam ponadkrtaniowych w aparacie artykulacyjnym) w obrębie aparatu mowy; artykulatorami są: wargi, język, podniebienie miękkie, języczek, żuchwa, zęby, dziąsła i podniebienie twarde.

zewnętrzna, ochronna tkanka tej części zęba, która wystaje z dziąsła.

tkanka wypełniająca jamę zęba (komorę, kanały oraz kanały boczne i komorowo-ozębnowe); bogato unerwiona i unaczyniona, dojrzała tkanka łączna typu embrionalnego, podobna do tej występującej w pępowinie.

tkanka kostna otaczająca miazgę zębową, tworząca masę i szkielet zęba.

jedna z tkanek twardych zęba, zmineralizowana, o budowie podobnej do kości zbitej, pokrywająca zębinę korzeniową w zębach szkliwoguzkowych (wtedy koronę zęba pokrywa szkliwo) lub cały ząb szkliwofałdowy ssaków roślinożernych.

górna część zęba.

zewnętrzna, ochronna tkanka tej części zęba, która wystaje z dziąsła.

tkanka wypełniająca jamę zęba (komorę, kanały oraz kanały boczne i komorowo-ozębnowe); bogato unerwiona i unaczyniona, dojrzała tkanka łączna typu embrionalnego, podobna do tej występującej w pępowinie.

tkanka kostna otaczająca miazgę zębową, tworząca masę i szkielet zęba.

jedna z tkanek twardych zęba, zmineralizowana, o budowie podobnej do kości zbitej, pokrywająca zębinę korzeniową w zębach szkliwoguzkowych (wtedy koronę zęba pokrywa szkliwo) lub cały ząb szkliwofałdowy ssaków roślinożernych.

górna część zęba.