epoka w historii następująca według tradycyjnej periodyzacji po średniowieczu i poprzedzająca XIX wiek (jako epokę).

epoka w historii następująca według tradycyjnej periodyzacji po średniowieczu i poprzedzająca XIX wiek (jako epokę).

ruch w Kościele katolickim zapoczątkowany soborem trydenckim, a zakończony wraz z wojną trzydziestoletnią, zmierzający do uzdrowienia stosunków w Kościele, będący odpowiedzią na reformację.

kierunek w barokowej poezji hiszpańskiej XVII wieku, którego cechami są: zawiła konstrukcja i wyszukany, przesadnie kwiecisty styl.

styl poetycki stosowany często w literaturze barokowej, charakteryzujący się efektowną formą utworu, nadużywaniem metafor oraz różnorodnych chwytów stylistycznych, takich jak: aliteracje, anafory, paradoksy, inwersje, parentezy, hiperbole itp.

główny prąd w poezji baroku, cechujący się dążeniem do nieustannego zadziwiania, zaskakiwania i szokowania czytelnika.

ruch w Kościele katolickim zapoczątkowany soborem trydenckim, a zakończony wraz z wojną trzydziestoletnią, zmierzający do uzdrowienia stosunków w Kościele, będący odpowiedzią na reformację.

kierunek w barokowej poezji hiszpańskiej XVII wieku, którego cechami są: zawiła konstrukcja i wyszukany, przesadnie kwiecisty styl.

styl poetycki stosowany często w literaturze barokowej, charakteryzujący się efektowną formą utworu, nadużywaniem metafor oraz różnorodnych chwytów stylistycznych, takich jak: aliteracje, anafory, paradoksy, inwersje, parentezy, hiperbole itp.

główny prąd w poezji baroku, cechujący się dążeniem do nieustannego zadziwiania, zaskakiwania i szokowania czytelnika.