okuty dziób wojennego okrętu (galery) z taranującą ostrogą z czasów Starożytnego Rzymu.

statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), utrzymujący się w powietrzu dzięki wytwarzanej sile nośnej za pomocą nieruchomych, w danych warunkach względem statku, skrzydeł, utrzymujący się w locie poziomym dzięki ciągowi silnika (silników).

pojazd pływający po wodzie, posiadający opływowy kształt i przeznaczony do celów komunikacyjnych lub transportowych.

konstrukcja przestrzenna jednostki pływającej nadająca jej kształt oraz zapewniająca pływalność.

statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), utrzymujący się w powietrzu dzięki wytwarzanej sile nośnej za pomocą nieruchomych, w danych warunkach względem statku, skrzydeł, utrzymujący się w locie poziomym dzięki ciągowi silnika (silników).

pojazd pływający po wodzie, posiadający opływowy kształt i przeznaczony do celów komunikacyjnych lub transportowych.

konstrukcja przestrzenna jednostki pływającej nadająca jej kształt oraz zapewniająca pływalność.

o dziobie statku: wydłużony, ostry, w kształcie litery V, taki jak w kliprze, podobny do dziobu klipra.

zaostrzona, wystająca część jakiegoś przedmiotu.

nadbudówka znajdująca się na dziobie statku.

przednia, stożkowata część dziobu wehikułu lub pocisku (często z możliwością odłączenia od reszty obiektu).

wysoka, często kilkupokładowa nadbudówka na dawnych żaglowcach (kasztel dziobowy i rufowy); znajdowały się w niej pomieszczenia dla oficerów i stanowiska lekkich dział.

nadbudówka znajdująca się na dziobie statku.

przednia, stożkowata część dziobu wehikułu lub pocisku (często z możliwością odłączenia od reszty obiektu).

wysoka, często kilkupokładowa nadbudówka na dawnych żaglowcach (kasztel dziobowy i rufowy); znajdowały się w niej pomieszczenia dla oficerów i stanowiska lekkich dział.