prostokątna, biała chusta wiązana na piersi, element stroju liturgicznego w Kościołach zachodnich osłaniający szyję oraz ramiona osoby noszącej albę.

prostokątna chusta nakładana przez żydów na głowę bądź ramiona podczas modlitwy, zwykle biała z czarnymi lub granatowymi (kolor pokolenia Judy) pasami wzdłuż boków i frędzlami zwanymi cicit (cyces) w rogach chusty.

obraz przedstawiający głowę Chrystusa spokojnego, nie cierpiącego, często podtrzymywaną przez dwóch aniołów, znany od VI wieku, popularny zwłaszcza w sztuce bizantyjskiej i chrześcijaństwie wschodnim.

element garderoby damskiej, część stroju plażowego.

kawałek tkaniny (rzadziej: innego materiału) służący jako akcesorium odzieży.