efekt niewydolności wątroby, powodującej przenikanie do krwi toksyn, których nie zneutralizowała chora wątroba, a w konsekwencji różnorodne zaburzenia neurologiczne, np. orientacji, nastroju, drżenia i utratę świadomości.

jedna z metod leczenia stosowanych w psychiatrii głównie w latach 30., 40. i 50. XX wieku, polegająca na wywoływaniu powtarzanych stanów ciężkiej hipoglikemii i śpiączki przy użyciu wstrzyknięć insuliny.

brak danych