styl wypowiedzi stosowanych w sytuacjach nieformalnych, nieznacznie odchodzących od normy wzorcowej, oficjalnej.

formowanie wypowiedzi tak, aby jej treści zostały zasugerowane w sposób utajony, pośredni, zawoalowany; charakterystyczne jest posługiwanie się m.in. metaforą, peryfrazą, synekdochą, parabolą.

styl przemów ze specyficzną dla siebie organizacją tekstu, argumentacją i figurami retorycznymi.

styl literatury pięknej cechujący się występowaniem różnych środków językowych właściwych danej epoce.

celowe naśladowanie w wypowiedzi cech (stylu) innej wypowiedzi.

pospolity, niewysublimowany, nieelegancki, właściwy prostakowi.

pełen prostactwa, wulgarności, taki, który jest niskich lotów, niekulturalny, nie przystoi ludziom dobrze wychowanym (często o języku, mowie, dowcipie).

o stylu, sposobie mówienia lub pisania: taki, który nie sprzyja szybkiemu i efektywnemu komunikowaniu się.

o stylu, języku komunikatu: taki, który umożliwia krótkie, szybkie ujęcie wypowiedzi.

zespół środków komunikacyjnych używanych w mowie lub piśmie, wykorzystywanych przez konkretne osoby, grupy lub w konkretnych sytuacjach komunikacyjnych.

brak danych

element języka wzmacniający emocjonalność i obrazowość wypowiedzi.

brak danych

o komunikacie: taki, który jest dość krótki, taki, w którym dużo treści (odpowiednią ilość treści) skondensowano w krótkiej formie.

zwykle o komunikacie: udany, trafny, dostosowany do sytuacji, będący wyrazem czyjegoś sprytu, inteligencji.

niedojrzały intelektualnie, prosty, niewyrafinowany, poprawny, szablonowy, budowany, robiony według (prostego) schematu.

zwykle o komunikacie: bardzo zgrabny - udany, trafny, dostosowany do sytuacji, będący wyrazem czyjegoś sprytu, inteligencji.

o komunikacie: taki, który jest nadmiernie długi i sformułowany w sposób, który utrudnia jego rozumienie z powodu zbyt powolnej narracji, z powodu dużego nagromadzenia szczegółów, powtórzeń i dygresji.