znak graficzny nad lub pod literą informujący o sposobie jej wymawiania.

znak diakrytyczny stanowiący modyfikację liter; używana w systemach ortograficznych niektórych języków oraz w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym do oznaczenia różnych dźwięków lub tonów.

znak diakrytyczny służący do oznaczania głosek długich lub głosek nosowych (w zależności od języka), zapisywany u dołu liter.

znak diakrytyczny leżący w górnej połowie pola znaku, mniej więcej na linii wydłużeń górnych pisma.

znak diakrytyczny - dwie kropki nad drugą z sąsiednich samogłosek, oznaczające, że te samogłoski należy wymawiać oddzielnie.

znak graficzny w piśmie alfabetycznym.

zbiór znaków specyficznych dla danego języka.

zbiór znaków specyficznych dla danego języka.

symbol graficzny oznaczający dźwięk mowy lub znaczenie myślowe.