doktryna teologiczna Ariusza (zm. 336), prezbitera Kościoła w Aleksandrii w Egipcie, zaprzeczająca dogmatowi o Trójcy Świętej – tzw. antytrynitaryzm – w kontekście sporów o rozumienie chrześcijańskiego monoteizmu.

heterodoksalny nurt doktrynalny, który rozwinął się pod koniec II wieku; zakładał jedność Bożej substancji i osoby ontycznej.

w teologii chrześcijańskiej pogląd, według którego w Bogu istnieją nie tylko trzy hipostazy (osoby), ale też trzy boskie natury, trzy istoty – innymi słowy: trzej bogowie.

monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach.

monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach.

doktryna religijna odrzucana przez władze kościelne lub religijne jako błędna; koncepcja funkcjonująca m.in. w buddyzmie, chrześcijaństwie, islamie, judaizmie oraz hinduizmie.