diak 2
rzeczownikdomena: osobarejestr: specj.
Słowosieć [ver.5.0]
PolskiDefinicja
funkcja kościelna w obrządku prawosławnym i greckokatolickim; kantor, który w cerkwi prowadzi śpiewy i zna się na obrządku, towarzyszy i pomaga kapłanowi w jego posłudze, tzn. śpiewa podczas nabożeństw, w czasie udzielania sakramentów lub na pogrzebach.
Przykłady
- 1.Miał talent wokalny, aby móc zarobić na swoje utrzymanie zgłosił się do cerkwi, gdzie pomagał diakowi śpiewać.
- 2.Przy parafiach, oprócz parochów, pełnili posługi diakoni, diacy i pałamarze.
- 3.W dokumencie Anny Hojskiej z 1597 fundatorka nowej siedziby poczajowskich mnichów wskazuje, że klasztor przeznaczony jest dla ihumena, ośmiu mnichów i dwóch diaków.
- 4.W dziewiątym roku życia stracił matkę, w jedenastym – ojca, który – zanim umarł – posyłał go do cerkiewnej szkoły w Kiryłówce, później zaś Szewczenko uczęszczał na naukę do miejscowego diaka.
