onomatopeja 1

niepodzielna semantycznie jednostka języka reprezentująca element słownika.

figura retoryczna, opierająca się o właściwości języka (w przeciwieństwie do figury myśli, odwołującej się do świata pozajęzykowego).

figura stylistyczna polegająca na takim doborze słów w tekście, który przez bliskie sąsiedztwo powtarzających się lub kontrastujących ze sobą głosek pozwala osiągnąć zamierzony efekt brzmieniowy.