brząkać 3

verbdomain: v producingregister: og.

Słowosieć [ver.5.0]

Polish

Definition

brzęczeć, wydawać jasne, dźwięczne, raczej wysokie dźwięki, lekko dzwonić.

Examples

1.Po chwili Jadzia napisała i odeszła do bufetu, gdzie już brząkano łyżeczkami po szklankach i nalewano dla dzieci herbatę.
2.Danveld zmarszczył brwi, ale w tej chwili błazen zamkowy począł brząkać łańcuchem, na którym trzymał niedźwiadka, i wołał: — Kazanie! kazanie! przyjechał kaznodzieja z Mazowsza! Słuchajcie! Kazanie!...
3.Gospodarz szkłem przy bufecie brząkał.
4.Wezmę kamizelę zapinaną pięknie na guziczki, szarawary w paski niebieskie i białe, wstążkę będę miał u kołnierza czerwoną, na to kerezya granatowa z peleryną ślicznie złotem, srebrem wyszywaną, pas szeroki skórzany, na nim kółek siedmdziesiąt; te będą brząkały, gdzie się tylko ruszę, u pasa kozik na rzemyku, u butów podkówki, co z nich tylko iskry będą leciały, jak sobie w tańcu przytupnę.
5.Widzicie tam tego bąka, Jak w ostrogi złote brząka, Jak to huczy, w bęben bije!

brzęczeć 1
wydawać jasne, dźwięczne, raczej wysokie dźwięki, lekko dzwonić.
brzękać 1
zwykle o metalowych lub szklanych przemiotach: brzęczeć przy uderzeniu lub potrąceniu, wydawać jasne raczej wysokie dźwięki, lekko dzwonić.