element architektoniczny występujący w kościele w postaci odrębnej kondygnacji o charakterze antresoli, usytuowanej nad kruchtą lub nadwieszonej nad głównym wejściem do świątyni, czasem ciągnący się przy ścianach bocznych w stronę prezbiterium.

element architektoniczny występujący najczęściej w kościele w postaci odrębnej kondygnacji o charakterze antresoli, usytuowanej nad kruchtą lub nadwieszonej nad głównym wejściem do świątyni, przeznaczony do umieszczenia tam organów.

w wielkich salach - balkon dla orkiestry.

element architektoniczny, przestrzeń wystająca poza mury budynku, często ogrodzona balustradą.