w nauce o literaturze: zespół dźwięków niezestrojonych, nieharmonicznych, przeciwieństwo eufonii.

wyraz (przymiotnik, rzeczownik lub imiesłów) określający rzeczownik, który jest figurą retoryczną i środkiem stylistycznym.

figura stylistyczna polegająca na zestawieniu dwóch rzeczu lub zjawisk.

szyk wyrazów w zdaniu różniący się od stosowanego w normalnej komunikacji; celowy zabieg stylistyczny.

utwór poetycki.

zespół środków językowych stosowanych w literaturze ze względów stylistycznych.

ogół środków i reguł językowych, które są charakterystyczne dla danego autora; też: sposób użycia języka.

dyscyplina z pogranicza nauki o literaturze i językoznawstwa, zajmująca się sposobami językowego ukształtowania wypowiedzi, analizująca tekst pod względem celowości, przydatności i stosowności użytych w nim środków językowych.

utwór poetycki.

zespół środków językowych stosowanych w literaturze ze względów stylistycznych.

dyscyplina z pogranicza nauki o literaturze i językoznawstwa, zajmująca się sposobami językowego ukształtowania wypowiedzi, analizująca tekst pod względem celowości, przydatności i stosowności użytych w nim środków językowych.

brak danych