język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich powszechnie używany w Wielkiej Brytanii, jej terytoriach zależnych oraz w wielu byłych koloniach i dominiach, m.in. Stanach Zjednoczonych, Irlandii, Kanadzie, RPA, Australii i Nowej Zelandii.

język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich.

język, którym posługują się Fryzowie, składający się z wielu dialektów, często bardzo się od siebie różniących; po fryzyjsku mówi ok. 400 tys. osób, głównie w Holandii w prowincji Fryzja, a także w niemieckich landach Dolna Saksonia (region Saterland, region Fryzja Wschodnia) i Szlezwik-Holsztyn (region Fryzja Północna) oraz na Wyspach Fryzyjskich.

indoeuropejski język należący do dolnosaksońskiej gałęzi języków zachodniogermańskich, będący językiem ojczystym południowoafrykańskich Koloredów oraz białych Afrykanerów.

język należący do zachodniej grupy języków germańskich, wywodzi się z frankijskiego dialektu języka niemieckiego; używa go ok. 390 000 ludzi, głównie w Luksemburgu, w części Niemiec, Belgii i Francji.

język z grupy języków germańskich.