doręczyć 1

verbdomain: v possessionregister: og.

Słowosieć [ver.5.0]

Polish

Definition

dostarczyć, dowieźć, wręczyć coś komuś osobiście, oddać coś komuś do rąk.

Examples

1.Przedsiębiorca kredytowy ma obowiązek niezwłocznie doręczyć konsumentowi egzemplarz umowy.
2.Aby skorzystać z prawa odstąpienia od umowy, kredytobiorca musi doręczyć (na adres wskazany przez kredytodawcę lub pośrednika kredytowego) oświadczenie o odstąpieniu od umowy.
3.Nieobecnym na obradach, około 50 wysokim rangą oficerom SS, doręczono tekst przemówienia drogą pocztową, a jego odbiór musieli oni osobiście potwierdzić.