gitara wywodząca się z gitary klasycznej, wyposażona w metalowe struny.

gitara, w której drgania stalowej struny umieszczonej w polu magnetycznym są przekształcane w zmiany napięcia elektrycznego za pomocą przetwornika elektromagnetycznego.

instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless).

odmiana gitary, która wykształciła się w kulturze muzycznej Hawajów; od zwykłej gitary akustycznej różni się strojem i techniką gry, strojona zwykle w skalach durowych w zależności od potrzeb i upodobań artysty.

rodzaj gitary o niewielkich rozmiarach i czterech strunach, zwykle używanej jako instrument akompaniujący.

instrument muzyczny, na którym gra polega na szarpaniu strun.