stanowisko w filozofii umysłu, według którego zdarzenia o charakterze mentalnym są wtórne, współwystępujące ze zdarzeniami o charakterze fizjologicznym, w szczególności neurologicznym.

umysł, rozum, to, czym się myśli (tam, gdzie toczą się myśli).

aktywny stosunek umysłu do jakiegokolwiek przedmiotu; jedno z podstawowych pojęć filozofii XX wieku, szeroko omawiane w fenomenologii Edmunda Husserla, ale również na gruncie filozofii analitycznej przez Elizabeth Anscombe czy Johna R. Searle'a.

siedlisko rozumu, myśli.

umysł i psychika, życie uczuciowe człowieka.

siedlisko rozumu, myśli.

umysł i psychika, życie uczuciowe człowieka.

o umyśle: przenikliwy, zdolny do rozwiązywania (i to z łatwością) trudnych problemów; świadczący o czyjejś bystrości.

zdolność umysłu do zapamiętywania, gromadzenia informacji itp.

ogół cech i wewnętrznych procesów człowieka związanych z emocjami, samopoczuciem, predyspozycjami (w tym szczególnie: intelektem), sposobem postrzegania świata i doświadczeniem życiowym.

zdolność do wyobrażania sobie rzeczy, fantazjowania.

predyspozycja umysłowa, która umożliwia uczenie się i podejmowanie wysiłku kreatywnego.

zdolność umysłu do zapamiętywania, gromadzenia informacji itp.

ogół cech i wewnętrznych procesów człowieka związanych z emocjami, samopoczuciem, predyspozycjami (w tym szczególnie: intelektem), sposobem postrzegania świata i doświadczeniem życiowym.

zdolność do wyobrażania sobie rzeczy, fantazjowania.

o człowieku: taki, który myśli powoli, jest niezbyt sprawny umysłowo.

zwykle o człowieku: taki, który wolno myśli, nie jest bystry, niezbyt błyskotliwy.