wdzięk 1
rzeczownikdomena: własnośćrejestr: og.
Słowosieć [ver.5.0]
PolskiDefinicja
urok, czar, cecha czegoś lub kogoś miłego w odbiorze, dobrze skomponowanego, doważonego, sprawiającego wrażenie harmonijnego i ładnego, przyjemnego.
Przykłady
- 1.W mitologii rzymskiej Gracje były boginiami wdzięku i radości.
- 2.Uderza z nich przede wszystkim opanowanie charakteru portretowanych osób – ten jakiś wdzięk wyrazistości w pracy, który sprawia, że, nie widząc modelów, czujemy z rysunków, że są podobne.
- 3.Tego wieczora Aurelia czarowała wdziękiem i promieniała pewnością siebie.
- 4.No, zakochałem się - jej osobisty wdzięk mnie pokonał.
- 5.Pomimo licznych zmarszczek na czole miał w sobie chłopięcy wdzięk, który ciągnął za nim tłumy.
- 6.Dennis Harvey z Variety dał negatywną opinię, pisząc, że film „bez wdzięku miesza twardy kryminał z melodramatycznymi kliszami i staje niezamierzenie śmiesznym narracją »O nie! Jestem teraz laską!!«”.
- 7.Swoisty wdzięk utworu płynie z pomieszania kultury francuskiej z grecko-orientalnym obrazem życia codziennego.
