sztuka broni palnej (niekiedy z lekceważeniem).

rodzaj automatycznej broni palnej, z której można prowadzić ogień ciągły i w której w czasie wystrzału siła odrzutu broni lub ciśnienie gazów prochowych jest użyta do przygotowania następnego wystrzału łącznie ze zwolnieniem kurka, a więc ładowanie i odpalanie wykonuje sam mechanizm.

broń palna, w której do napędu pocisków zastosowano rakietowy układ miotający.

szybkostrzelna, wielolufowa broń odtylcowa (inaczej mitraljeza), powstała w XIX w., poprzednik ciężkiego karabinu maszynowego.

broń, której długość lufy nie przekracza 30 cm.

taki, który po naładowaniu może wystrzelić tylko jeden raz.

o broni: taki, który może wystrzelić więcej niż jeden raz.

o broni - ładowany od przodu.

o broni - taki, który się ładuje od strony tylca.

o broni palnej: taki, który może oddać wiele strzałów po jednorazowym naładowaniu.

wszystkie rodzaje broni, które nie są bronią masowego rażenia.

część broni palnej; rura, którą wylatuje pocisk.

część większości modeli broni palnej służąca za wewnętrzny zapas nabojów.

część broni służąca do wyznaczania elementom broni odpowiadającym za początkowy kierunek lotu pocisku takiego położenia, aby tor pocisku przechodził przez cel.

część broni palnej lub pneumatycznej, demontowalna lub zainstalowana na stałe, służąca wytłumianiu dźwięków wydawanych podczas wystrzału lub płomieni opuszczających lufę.

element broni palnej: metalowy języczek uruchamiający mechanizm w celu oddania strzału.

długa indywidualna broń strzelecka, zasilana najczęściej amunicją karabinową.

krótka, ręczna broń palna do walki (zarówno ataku, jak i obrony) na niewielką odległość (do 50 m), a także do wymuszania posłuszeństwa na polu walki, charakteryzuje się krótką lufą, małymi gabarytami i chwytem (rękojeścią) przystosowanym do strzelania z jednej ręki.

długa myśliwska lub bojowa broń palna.

indywidualna broń strzelecka, zasilana amunicją pistoletową.

wielostrzałowa nieautomatyczna krótka broń powtarzalna, w której funkcję magazynka niewymiennego spełnia obrotowy bęben z kilkoma komorami nabojowymi (zwykle sześcioma).

część broni palnej; rura, którą wylatuje pocisk.

część broni służąca do wyznaczania elementom broni odpowiadającym za początkowy kierunek lotu pocisku takiego położenia, aby tor pocisku przechodził przez cel.

część broni palnej lub pneumatycznej, demontowalna lub zainstalowana na stałe, służąca wytłumianiu dźwięków wydawanych podczas wystrzału lub płomieni opuszczających lufę.

element broni palnej: metalowy języczek uruchamiający mechanizm w celu oddania strzału.

część dawnej broni palnej – zagłębienie w górnej części lufy, później „półka” umieszczona z boku lufy, połączona z zapałem (otworem prowadzącym do lufy).

długa indywidualna broń strzelecka, zasilana najczęściej amunicją karabinową.

krótka, ręczna broń palna do walki (zarówno ataku, jak i obrony) na niewielką odległość (do 50 m), a także do wymuszania posłuszeństwa na polu walki, charakteryzuje się krótką lufą, małymi gabarytami i chwytem (rękojeścią) przystosowanym do strzelania z jednej ręki.

długa myśliwska lub bojowa broń palna.

indywidualna broń strzelecka, zasilana amunicją pistoletową.

wielostrzałowa nieautomatyczna krótka broń powtarzalna, w której funkcję magazynka niewymiennego spełnia obrotowy bęben z kilkoma komorami nabojowymi (zwykle sześcioma).

bron palna, najczęściej pistolet lub karabin.