broń obuchowa 1

rodzaj broni służących do walki wręcz, a nie do miotania pocisków za pomocą energii chemicznej (broń palna) lub zakumulowanej energii mechanicznej (broń miotająca).

drążek z drewna, trzon.

dawna ciężka broń obosieczna.

rodzaj grubszego kija drewnianego lub wykonanego z innego tworzywa, który bywa używany jako broń obuchowa.

broń drzewcowa używana w średniowieczu podobna do zwykłego cepa, ale zakończona żelazną sztabą lub kolcami często połączonymi z rękojeścią łańcuchem.

drzewcowa broń obuchowo-sieczna składająca się z długiego trzonka zakończonego siekierką, zwykle niewielkich rozmiarów, nieco podobna do ciupagi.

drążek z drewna, trzon.

dawna ciężka broń obosieczna.

rodzaj grubszego kija drewnianego lub wykonanego z innego tworzywa, który bywa używany jako broń obuchowa.

broń drzewcowa używana w średniowieczu podobna do zwykłego cepa, ale zakończona żelazną sztabą lub kolcami często połączonymi z rękojeścią łańcuchem.

drzewcowa broń obuchowo-sieczna składająca się z długiego trzonka zakończonego siekierką, zwykle niewielkich rozmiarów, nieco podobna do ciupagi.