piaskowiec z przełomu kredy i trzeciorzędu, gruboziarnisty, z wkładkami zlepieńców, w kolorze rdzawy; stanowi podstawowy zrąb Beskidu Śląskiego i Małego, buduje Podgórze Lancorońskie, Wielkie i Rożnowskie i in., wykorzystywano go w sztuce i w architekturze (wznoszenie murów).

najbardziej powszechna scementowana psamitami zwięzła skała osadowa, składająca się niemal wyłącznie z minerałów kwarcu o średnicy ziaren od 0,1 do 2,0 milimetrów, powstała w wyniku diagenezy piasku.

zwięzła, twarda, przeobrażona metamorficznie skała osadowa, zawierająca ponad 80% krzemionki SiO2, o lepiszczu kwarcowym lub chalcedonowym, powstała w wyniku rekrystalizacji piaskowca kwarcowego o spoiwie krzemionkowym.

forma ukształtowania powierzchni ziemi: garb, pagórek lub stoliwo o wysokości od kilku do kilkunastu metrów i średnicy kilkuset metrów, o kształcie stożka lub z płaskim wierzchołkiem i stromymi zboczami.

forma ukształtowania powierzchni ziemi: garb, pagórek lub stoliwo o wysokości od kilku do kilkunastu metrów i średnicy kilkuset metrów, o kształcie stożka lub z płaskim wierzchołkiem i stromymi zboczami.

jednostka stratygraficzna triasu, o charakterze nieformalnym, wydzielona na terenie Polski pozakarpackiej i Niemiec (poza Alpami) w oparciu o kryteria litostratygraficzne.

zrobiony z piaskowca.

skała sedymentacyjna - jeden z trzech głównych typów skał budujących skorupę ziemską; skała osadowa powstaje przez nagromadzenie się materiału przynoszonego przez czynniki zewnętrzne (np. wodę, lodowiec, wiatr) na skutek jego osadzania się lub wytrącania z roztworu wodnego.